Liturgische Vieringen - Intenties

Week Nr. 46 - 17 november 2010

20 – 21 november: 26STE ZONDAG DOOR HET JAAR
" Christus, Koning van het heelal "
Jezus stelt ons voor twee vormen van koningschap: het aardse koningschap, gebaseerd op macht en heerschappij en het koningschap van Jezus. Hij is een koning die opkomt voor waarheid en gerechtigheid. De echte koning is hij die de zorg op zich neemt voor een menswaardig leven voor allen en die bijzondere aandacht heeft voor de minsten en de zwakken in de samenleving.
Naar het blauwe Bijbeldoosje

18.00 u. Viering opgeluisterd door het Clemenskoor n.a.v. St.-Cecilia. Jgt. Clement Schelles, Evi Schelles, Alexander Mertens, Anna Segers en overleden familieleden. Jgt. Louis Hermans en Jeanne Slegers.

08.00 u. H. Mis.

Misintenties Geel-Zuid aanvragen

GEELS PASTORAAL FEDERATIENIEUWS

MENSEN IN ROUW
Rouw betekent een crisis in je leven
. Er wordt iets van je afgenomen wat tot nu toe bij je hoorde. Je raakt daardoor je” zelf ” kwijt en je vraagt je af: wie ben ik nog? Wat heeft het leven nog voor zin? Je bent niet alleen in rouw bij het verlies door de dood van een geliefde maar elk groot verlies gaat gepaard met gevoelens van rouw. Denken we maar aan een scheiding of verbreking van een relatie, ongewenste kinderloosheid,  ernstige gezondheidsproblemen of serieuze ouderdomskwalen, het kwijtraken van werk door ontslag,  het moeten achter laten van je eigen woning als je naar een verzorgingshuis moet, ja zelfs het verlies van je lievelingsdier.  Het zijn allemaal situaties waar het verlies of het gemis een ontwrichting van het bekende en vertrouwde leven met zich meebrengt.
Een minder gekende uitdrukking verwoordt het zo : het is altijd rouwen en trouwen want het leven is een afwisseling van droefheid en blijdschap. Leven is voortdurend loslaten en verlies is de onvermijdelijke keerzijde van de medaille. De dood van een geliefd iemand is de meest ingrijpende, verdrietige gebeurtenis die mensen kunnen meemaken. Voor een dergelijk verlies zou dus veel aandacht mogen zijn. Tocht merkt de buitenwereld er vaak weinig van als mensen een dierbare hebben verloren. In onze maatschappij is de dood naar de privι-sfeer gedrongen. Mensen worden geacht individueel hun verdriet te verwerken. Vroeger was de dood meer zichtbaar aanwezig en een gebeurtenis, waarbij de hele omringende gemeenschap betrokken was met tal van rituelen die nu afgedaan hebben.  Toch zien we momenteel hoopvolle tekens van een meer menselijke benadering: thuisverpleging, mantelzorg, stervensbegeleiding en palliatieve zorgverlening, een meer persoonlijke uitvaartliturgie.
Rouwen is een werkwoord in de letterlijke betekenis van het woord: je moet een ingrijpend proces verwerken, dat veel energie opslorpt om een nieuw evenwicht in je leven te vinden. Je maakt verschillende perioden mee. Eerst de tijd van de verdoving. Je leeft in een onwerkelijke toestand. Dan komt een tijd, waarin je de ander nog terug verwacht, je kunt gewoonweg niet geloven  dat hij of zij er niet meer is.  Ten slotte komt er een tijd dat je wel erkennen moet, dat het voorbij is. Dat te beseffen kost heel veel pijn.
Mensen die rouwen, kunnen reageren met allerlei lichamelijke, emotionele en sociale klachten.
Deze ongemakken gaan van slaapproblemen, eetstoornissen, vermoeidheid, lusteloosheid, hartklachten, over veelvuldige huilbuien, schuldgevoelens, depressie, boosheid en woede, tot onmacht om sociale contacten weer op te nemen, weerstand om opnieuw een plaats te vinden in de vroegere vriendenkring, of de ondraaglijke last voor ouders van een overleden kind om contact te hebben met een gezin waarin een kind dezelfde leeftijd heeft als het eigen overleden kind.
De aanpassing aan een nieuw leven zonder de geliefde vergt tijd en geduld.  Je weet eigenlijk niet goed wat je moet doen, als je in rouw bent.  En dan komen de mensen bij je met hun goed bedoelde adviezen: “Als ik jou was…” of “ Kop op, moet je eens naar die en die kijken, die zijn er toch ook doorheen gekomen. “ Goedbedoelde commentaren  als “ Ik weet hoe je je voelt “ en  “ Over een jaar ziet de wereld er weer heel anders uit “ of “ Ik ken iemand die het nog veel slechter heeft “ werken meestal averechts.  Soms wijst iemand naar God: “ Hij weet wat goed voor je is “.  Om uit je vel te springen! Zij hebben gemakkelijk praten.
Doe je gewoon, dan zeggen de enen “ Nu moet je eens zien, je kunt helemaal niet merken dat zij (hij) haar man (zijn vrouw) verloren heeft “. Blijf je thuis en ben je verdrietig, dan zeggen de anderen “  Je moet er eens uit, je moet weer eens onder de mensen komen, je moet dit en je moet dat “.
Wees dus voorzichtig met ongevraagde adviezen en pogingen om iemand op te beuren. 
Neen, je hebt meer aan mensen bij wie je je geborgen voelt, bij mensen die je gewoon laten zijn wie je op dat moment bent, met al je twijfels en schuldgevoelens.
Hιt sleutelwoord voor een eventueel rouwgesprek is, volgens Patrik Somers, ruimte: ruimte geven aan je verdriet, letterlijk en figuurlijk, door de rouwende nabij te zijn, mee te denken en mee te voelen.
Er bestaan geen recepten over hoe mensen moeten omgaan met verdriet. Men kan mensen niet vertellen hoe ze zich moeten voelen. Men moet niet vooral praten, maar luisteren wat mensen vanuit hun verdriet zelf te zeggen hebben. Luisteren hoe het voelt, is vaak een zeer geschikte vorm van ondersteunen in verdriet. Om het met een beeld van Manu Keirse samen te vatten:
“ Zo bouwt men geen dam op tegen het verdriet, maar een bedding waarin het verdriet kan wegvloeien
. “        Jan Drijkoningen

Nieuwe benoeming Paul Renders
Onze bisschop, Johan Bonny, vroeg om pastorale redenen aan Paul Renders om een nieuwe benoeming te aanvaarden. Het gaat om een benoeming als parochieassistent bij Jos Daems, deken van het dekenaat Kempen, in de federatie Turnhout/Oud-Turnhout. Paul heeft deze opdracht aanvaard, en zal op 1 december aan zijn nieuwe taak beginnen. Hij legt dus zijn taken als parochieassistent en jeugdpastor in Geel neer op 30 november.
De parochieteams van St.-Amands, Stelen en het Punt hebben een afscheidsviering gepland op zondag 28 november om 11.00 u in de kerk van het Punt. Aansluitend vindt er een receptie plaats in de nabijgelegen parochiezaal. Iedereen is van harte welkom om Paul mee uit te wuiven. Wij wensen hem alvast veel succes toe met zijn nieuwe opdracht.

Een abonnement op ons parochieblad
Een abonnement op ons blad kost in 2011 slechts 25.00 euro voor een heel jaar.
Alle medewerkers van alle parochies hopen nu, dat er veel nieuwe lezers zullen opdagen, die een abonnement nemen op ons blad. Rekening houdend met kleine vertragingen, hopen wij deze mensen stelselmatig op te nemen in ons adressenbestand en dan wordt onze familie toch weer een beetje groter en da’s de bedoeling. Mensen, vertraging zal er altijd zijn, maar … als je nu eens snel 25 euro overschreef ???
De mensen van Geel kunnen zich best herabonneren via hun parochie met de formulieren die werden bezorgd. Als er iets mis liep, neem dan contact op met je parochie en in alle gevallen van nood kan je steeds terecht voor in lichtingen en voor een storting van 25.00 euro bij:

Enne … nog eens duizend keer dank aan die tientallen mensen, die ons blad iedere week mogelijk maken … beginnend bij de mensen die nieuws aanbrengen en eindigend bij de postbodes, die alles ter plaatse brengen.
Dank, dank, dank !!!

Archief

Deze Week

Week 52 Week 01 Week 02 Week 03
Week 04 Week 05 Week 06 Week 07 Week 08
Week 09 Week 10 Week 11 Week 12 Week 13
Week 14 Week 15 Week 16 Week 17 Week 18
Week 19 Week 20 Week 21 Week 22 Week 23
Week 24 Week 25 Week 26-27-28 Week 29-30-31 Week 32
Week 33 Week 34 Week 35 Week 36 Week 37
Week 38 Week 39 Week 40 Week 41 Week 42
Week 43 Week 44 Week 45    

Externe Links