Liturgische Vieringen - Intenties

Week Nr. 42 - 20 oktober 2010

23 – 24 oktober: 30STE ZONDAG DOOR HET JAAR en MISSIEZONDAG
" De farizeeër en de tollenaar"
God, wees mij, zondaar, genadig. … Om uit te breken uit het huis van onvrede en verdriet, is er maar één sleutel: nederige verzoening. Verzoening tussen mens en mens, verzoening met de werkelijkheid en met zovele grenzen. Alleen wie beseft dat hij/zij zelf ook gebreken heeft, fouten maakt, kan tot deze verzoening komen.
Naar het groene bijbeldoosje

18.00 u Gezinsviering: naamopgave vormelingen. H. Mis.

08.00 u Zm. Karel en Louis Verachtert – Maria Daems.
15.00 u Doopviering.

Misintenties Geel-Zuid aanvragen

GEELS PASTORAAL FEDERATIENIEUWS

Mensen nabij zijn 2010-2011

DE MENSEN IN ONS KERKGEBOUW.

“Is this Roman Catholic ???” Een zondagvoormiddag tegen elf uur aan de ingang van onze St.-Amandskerk. … Ze leek wel een beetje weggelopen uit één of andere serie van de BBC, die ze tegenwoordig ’s nachts blijven herhalen op de VRT. … “Yes, this is Roman Catholic and you are welcome.” En het ijs was gebroken. Een Engelse dame, die omwille van haar werk voor enkele weken logeerde in een hotel op de markt. Alles was voor haar vreemd, want ze was nog niet zo veel in het buitenland geweest, maar thuis ging ze iedere zondag naar de kerk … “the Roman Catholic” …

Ja, als onze bisschop dit werkjaar heeft uitgeroepen tot het jaar om “mensen nabij te zijn”, dan wil hij eigenlijk alleen maar de nadruk leggen, op een zeer diepe traditie. Onze kerken zijn onze bekenden. Als wij ergens een kerk zien, dat weten wij wat er daar gebeurt. Wij willen wel eens een kijkje gaan nemen, hoewel de hele structuur ons wel bekend is. Op de ene plaats is het een beetje rijker, op een ander een beetje mooier en nog elders een beetje properder, maar wij kennen het wel. Je weet het wel van die oppervlakkige toerist: “de kerken van buiten de bergen van onder en de cafés van binnen”. Ze bekijken de kerken dan toch.

Wanneer wij zo eens langs onze Geelse kerken wandelen, dan doen ze toch allemaal op hun manier hun best, om mensen nabij te zijn. Hoe klein de vierende gemeenschappen ook worden, toch wil iedere Geelse kerk nog steeds elk weekend een viering aanbieden en dat zowel tussen de twee kanalen als erover. … Van de kapel van het koninklijk domein tot in het verre Zammel, hoe lang zou een modale reisduif erover doen ? Elke parochie háár publiek, iedere kapel met haar eigenheid. “Bij ons is ’t rap gedaan meneer.” En “hier is alles zo steilvol verzorgd”. Ja, “je voelt hier dat de kinnekes welkom zijn” en ook nog “hier zit nog leven in dat kleine groepke” of “Ik kom naar hier omdat ik van die mooie gezangen houd”. Een vaste kern trekt iedere zondag naar de kapel van het ziekenhuis. Het OPZ heeft zijn eigen hoogmis in zijn eigen kapel, ja de wielertoeristen zoeken een vroege mis om op tijd te kunnen vertrekken  en sommige families nemen nog snel de mis mee voor ze de autostrade opgaan naar verre nonkels en oma’s.

Niet alleen op zondag staat onze Geelse kerk haar mensen nabij. Ook door de week biedt zij asiel aan. In Holven en het Punt staat een gebedsruimte elke dag ter beschikking. De grot van Ten Aard nodigt duizenden keren per jaar mensen uit, een kaarsje te branden … en ze komen er ook aan. Tijdens de dinsdagse markt houden vrijwilligers de St.-Amandskerk open en in het toeristisch seizoen hebben de centrumkerken van St.-Dimpna en St.-Amands een menigte bezoekers voor een gebed, een kaarsje en een moment van rust en inkeer. Zelfs op Openmonumetendag valt het op, dat mensen eventjes uit de groep weg willen.

Ja, wij staan mensen nabij in zeer plechtige vieringen en zo maar eens efkes tussendoor. In de kerk kan je feesten voor een geboorte of een huwelijksjubileum. Ook families, die niet zo “kerks” meer zijn, vinden een warme plaats bij de begrafenis van hun dierbaren. Onze Lieve Heer is er gaarne bij. De kerk is de thuis van vele verenigingen en zeker het verlengde van die kerk, de parochiezalen, daar leven onze gemeenschappen en groepen. Het is “ons lokaal” en waar en geen parochiezaal (meer) is, is men steeds op zoek naar een stukje “thuis”.

Wij zouden dit parochieblad kunnen vullen met allerlei anekdotes, die ons parochieleven zo smeuďg maken. Het grote volksfeest, dat jaarlijks Geel Bel op zijn kop zet: Toontje; de grote feesten die wij dit jaar weer hadden rond onze Geelse heiligen, waar de bisschop tot twee keer toe probeerde om Ge-re-ber-nus perfect uit te spreken, de vele kampeerders in de bossen van Bel en achterin Larum. Ja, al die evenementen hebben toch maar hun worteltje in onze kerken.

Maar wij mogen het niet bij de kleine anekdotes houden. Wij mogen beginnen met praatjes aan de toog, maar wij moeten durven denken, waar onze taak daar nu juist in ligt. Hoe nabij leven wij bij onze kerken, bij onze parochiegemeenschappen? De tijd, dat je moest kerken en leven in de parochie waar je woonde is voorbij. Wij komen bij elkaar over de vloer omdat wij ook daar mee van de familie zijn. Mensen knopen vriendschappen aan met de families waarmee ze samen een doopsel hebben voorbereid. Ze proberen al eens een woordje van de preek in het Engels om te zetten. Ze proberen aan een Pool uit te leggen, waarom er nu weer glaasjes wijn achterin de kerk staan. Ze maken een praatje met iemand, die ze “betrapt” hebben bij een kaarsje. Ze staan open voor de kleine en grote ongemakken van grote en kleine mensen. Dát is eigenlijk het essentiële van ons kerk-zijn. Laat de politiekers dan maar plannen maken over de heraanleg van de Grote Markt of de Noord-Zuidverbinding, als mensen maar kunnen thuis zijn bij elkaar … in en rond de kerk. Dan begint de hemel hier al voor een stuk.

Marcel De Vries.

Archief

Deze Week

Week 52 Week 01 Week 02 Week 03
Week 04 Week 05 Week 06 Week 07 Week 08
Week 09 Week 10 Week 11 Week 12 Week 13
Week 14 Week 15 Week 16 Week 17 Week 18
Week 19 Week 20 Week 21 Week 22 Week 23
Week 24 Week 25 Week 26-27-28 Week 29-30-31 Week 32
Week 33 Week 34 Week 35 Week 36 Week 37
Week 38 Week 39 Week 40 Week 41  

Externe Links