Liturgische Vieringen - Intenties

Week Nr.  32 -  8 augustus 2007

11 – 12 augustus “19 de ZONDAG”
“ WAAR UW SCHAT IS, DAAR ZAL OOK UW HART ZIJN !!! ”

15 augustus “MARIA HEMELVAART”
Je kan met je leven vele kanten uit, maar kiezen moet je nu en dan, en deze keuze is radicaal. Als je de twee walletjes tezamen wil begrazen, dan is het beekje toch erg smal …

18.00 u          Zm. Marcel Goris en familie. Jgt. Anneke Nevelsteen en Wim Verherstraeten.
Zm. Vic Mangelschots, Louisa Verwimp en Mia.

08.00 u           Morgenmis. Mis Louis Van Hoof – Cluyts, Cuyvers – Verlooy.

18.00 u           Zm. Maria Vanuytven, Zm. Evie – Clement Schelles, Verwerft Emiel, Lambrechts Maria.

08.00 u           Zm. Jos Geukens, Jan Geukens, Celine Claes, Louis, Jozefus en Karel Janssens, Jozefina Ceulemans

Misintenties Geel-Zuid aanvragen

GEELS PASTORAAL NIEUWS

JAN MERTENS IN DE BLOEMETJES GEZET
Geboren en getogen in Mol Millegem, in een gezin van 12 kinderen, werd Jan Mertens mens- en godlievend opgevoed. Dit resulteerde in een priesterwijding in 1963 in de Onze Lieve Vrouw-Kathedraal van Antwerpen. 44 jaar later werd op 30 juni 2007 zijn pensioen in het bijzijn van de Geelse parochiefederatie gevierd. Wij werpen even een blik op de viering.

De stoet vertrok aan het Parochiecentrum te Sint-Amands richting Lebonstraat. Deze bestond uit Harmonie De Kring en een delegatie van de kerkfabriek en de werkgroepen  van 4 parochies (Winkelomheide, Stelen, Het Punt en St Amands). Zij begeleidden Jan Mertens naar de St-Amandskerk. Het was feest en dat werd wel degelijk getoond: ballonnen, bloemen, vlaggen, affiches, een boog met plantenguirlandes... De kerk zat afgeladen vol. Een deel van de mensen diende recht te staan om de eredienst mee te volgen.

Jan werd met de nodige honneurs gevierd. Een zangkoor bestaande uit het Clemenskoor van het Punt, het Kerkkoor van Stelen, het Parochiezangkoor van Winkelomheide, het St.-Amandskoor en het Exsultatekoor begeleid door de organist J. Hooybergs maakte het geheel aangenaam “bekoorlijk”.

Jan kreeg enkele uitgebreide afscheidsredes, waarbij de aanwezigheid van de burgemeester niet ontbrak! Dit gaf het allemaal een extra officieel tintje. Vier kindjes, uit zijn vier parochies, overhandigden hem een toepasselijke kaars, een bijpassende kandelaar, een pot vol wenskaarten en een reischeque (van harte geschonken door sympathisanten en parochianen).

Na de viering was er receptie in de parochiezaal. Ook die liep eivol. Ambiance verzekerd! Men kon er ook nog “het leven zoals het was voor Jan Mertens” gaan bewonderen: een powerpointvoorstelling die Fernanda Lemmens voor hem had klaargestoomd. Een mooie afronding van een drukke “carrière”.

Hoe dit alles begon?
Jan weet zelf niet zo goed wanneer “hij geroepen werd”. Er was nooit iemand die enige druk op hem uitoefende. Het leefde altijd al wat in hem. In zijn notitieboekje waarin hij belangrijke momenten uit zijn leven schreef, noteerde hij ooit : “Als God mij de genade geeft, zal ik priester worden.”

In die tijd was het ook nog wat normaler dat men met geloof bezig was en waren er tientallen priesterroepingen meer dan nu. (Toen waren er 250 seminaristen tegen 5 nu!)

Tijdens de periode in de Poësis was het zelfs een tijdje van hem weggeglipt: tijdens zijn puberteit kreeg hij meer oog voor het vrouwvolk en voor de mensen om zich heen. Maar hij keerde naar zijn oorspronkelijke idee terug. Pastoor Thielemans kwam zondags na het Lof een keer vragen aan zijn ouders of hij niet beter in de avondstudie (toen nog tot 19.00 u) kon blijven. Zo nam zijn studiehouding een iets ernstiger wending.

Hij werd nooit een studiefanaat, maar zijn resultaten waren steeds minstens “Cum Laude” in het seminarie. In 1957 studeerde hij af aan het college van Mol en vertrok hij naar het Seminarie van Mechelen. Niet minder dan 102 seminaristen waren er toen waarvan er vijftig zouden gewijd worden. Velen werden geroepen, maar velen ook zagen het licht niet altijd even lang branden. De seminariejaren duurden zes jaar. Dit deed de priesterroepingen “rijpen”. Het was niet zo vanzelfsprekend dat je priester werd. Velen voelden twijfels en verdwenen dan ook in stilte uit het seminarie. Jan had het “geluk” zo iemand te kunnen spreken voor hij vertrok en deze zijn roeping vaarwel zei. De jongen zag het niet meer zitten. Jan begon na zijn gesprek een godsbewijs voor zichzelf te schrijven. Het vertrek en de twijfel van die jongen waren net de bevestiging van Jans geloof. Daarom zegt hij nu,” ik ben in vrede priester geworden”. Een levenslange toewijding vergt immers standvastigheid in geloof!

Jan werd gewijd in 1963 in de Kathedraal te Antwerpen. Het was de tweede priesterwijding die in Antwerpen gebeurde, nu worden de priesters in de eigen parochie gewijd. Heel wat minder chique dus! Er werd natuurlijk ook een eremis gegeven in Mol-Millegem ter ere van zijn wijding.

Dan volgde een leraarscarrière in het St-Pietersinstituut in Turnhout. Hij moest nog wachten tot 1970 voor zijn benoeming als onderpastoor in Geel (St.-Amands). Onderkomen vond hij in 2 kleine aanpalende huisjes in de Kameinestraat. Later verhuisde Jan naar de Lebonstraat waar hij stevig in de buurtwerking meedraaide. Hij was er mede-initiatiefnemer van het jaarlijkse buurtfeest met barbecue.

Van 1979 tot 1989 was hij proost van ACW in Turnhout of “de Bond”. In dat laatste jaar werd hij tot pastoor benoemd in St.-Amands. Later kwam daar Stelen (1998), Het Punt en Winkelomheide (2001) bij. Bovendien werd hij nog deken van Geel. Vanaf 1 januari 2005 veranderde die titel in “federatiecoördinator”, een mond en een CV vol!

Wie Jan wil herinneren als priester en als pastoor moet vooral oog hebben voor zijn interesse en inspanningen voor de jeugd. Hij zat in de studentenbond te Millegem, maar die bloeide een beetje dood. Bij de start van chiro in Mol-Millegem was de zestienjarige Jan 3 jaar de geëngageerde leider. Aan die tijd heeft hij mooie herinneringen: kamperen in de bossen, jagen op eekhoorntjes tot de boswachter achter hen aanzat, filosoferen onder de sterrenhemel, gokkend hoeveel lichtjaren de sterren van ons verwijderd waren... Geconfronteerd met de “Oneindigheid” kreeg dit vaak een quasi spiritueel karakter.

Ook als leerkracht bleef hij jong tussen de jeugd. Hij ging mee met de KSA en mutualiteit, hij fietste in de vakantie mee naar Duitsland... In de jaren ’70 ging hij regelmatig naar Taizé met “een buske” vol chiroleidsters en mensen van de “jongerenkerk van Geel”. Jan was dan zelfs de chauffeur van een meestal gammel busje waarin 23 personen meereisden met o.a. Jef Kenis, Paul Heylen en JP Wils. Deze reizen vond hij steeds erg boeiend omwille van het feit dat hij de gelegenheid kreeg om mensen uit heel de wereld te ontmoeten. Mensen van achter het Ijzeren Gordijn, uit Afrika, uit Haïti... Ieder vertelde zijn eigen verhaal, een wereld van verschil met die van ons... Met de Bond ging hij naar Lourdes en zelfs een keer naar Haïti (ten tijde van de dictator Baby Doc ) en de Dominicaanse Republiek. De wereld behoorde hier toe aan de rijken en was niet voor de gewone mens bestemd. Jan zag hoe de Belgische consul vooral meedeed met de bestaande autocratie en de plaatselijke bevolking uitbuitte voor zijn eigen comfort. Een protestbrief aan de heer Tindemans bleef onbeantwoord en leverde geen resultaat op. Hij vraagt zich nu nog steeds af hoe sommige mensen zoiets kunnen gedogen.

Zijn grote mensenhart deed hem ook met hart en ziel werken voor ziekenzorg. Hij heeft steeds veel oog gehad voor zijn collega’s en gepensioneerde collega’s. Hij was meermaals een bezielende begeleider voor priesterstudenten die hij in Geel hartelijk ontving. Hij leeft in een “open huis”, steeds bereid mensen voort te helpen. Hij was de voortrekker van de gezinsvieringen in St.-Amands en bleef steeds veel contact houden met de gidsen en jeugdbewegingen...

Liturgische zaken lagen hem zeker ook nauw aan het hart, hij durfde eraan te werken met behoud van het verzorgde klassieke element.

Nu gaat Jan wat rusten, zich verdiepen in lectuur en bezinning in het gezelschap van zijn poes Mathilleke. Terwijl de zwarte poes met het witte vlekje op de borst vredig snort, zal Jan misschien in mijmering verzinken. Jan houdt van geschiedenis en heeft zelf heel wat beleefd. Stof genoeg dus... Geniet er met volle teugen van, Jan!

DANKEN DOET DEUGD (1)
Het afscheid is ondertussen al enkele weken voorbij. Ik kon echter niet vroeger dank zeggen voor alle goeds, dat ik in die dagen ontving. Het parochieblad tot vorige week was reeds eind juni op de drukkerij.

Maar wat ondertussen al een maand geleden is, is nog glashelder in mij aanwezig. In grote lijnen bestond het afscheid uit een feestelijke optocht naar de kerk, een onvergetelijke dankmis in de kerk en een verzorgde receptie in het parochiecentrum, waar je als afsluiter door een powerpointpresentatie ver kon terug kijken in mijn 70-jarig bestaan.

De vele honderden, die er bij waren, hebben het zeker verder verteld. De vele tientallen, die mee de mis voorbereidden, de Lebonstraat versierden of de receptie verzorgden, wil ik toch apart vermelden en danken.

Dankbaar ben ik ook aan allen, die met woord en daad getoond hebben, dat ik als mens of als priester in hun leven wat betekend heb. Ik had bijna de hele zondag nodig om de oprecht mooie wensen door te nemen.

Dankbaar ben ik ook naar de collega’s, pastores, die vele weken op voorhand, samen met de PT’s en de parochianen in stilte en geheim, dit alles hadden voorbereid.

Dankbaar ben ik naar alle mensen, die op 30 juni en daarna toonden, dat ik als priester en mens één van hen was en mag blijven.

JAN MERTENS

Archief

Deze Week

Week 52 Week 01 Week 02 Week 03
Week 04 Week 05 Week 06 Week 07 Week 08
Week 09 Week 10 Week 11 Week 12 Week 13
Week 14 Week 15 Week 16 Week 17 Week 18
Week 19 Week 20 Week 21 Week 22 Week 23
Week 24 Week 25 Week 26-27-28 Week 29-30-31  

Externe Links